Inmiddels ben ik 3x bij de hartrev. geweest. De 1e keer ging best wel goed, weinig klachten, gewoon lekker bezig. Eerst fietsen en daarna krachtapparaten gedaan. In beginsel alles op laag level en weinig kilo's om van daaruit op te bouwen.
De 2e keer had ik een wat minder dag dus ook niet alles kunnen doen. Ook dat kan gebeuren en is verder niet erg. Per keer wordt bekeken wat wel, maar zeker ook wat niet haalbaar is. Klachten of problemen willen ze meteen horen om te voorkomen dat het mis zou gaan.
Tja, die eigenschap bezit ik nog niet zo erg, zeker als je eigen begeleider net even buiten beeld is en je niet weet hoe de andere heten. Ik wil ook niet zomaar aan de andere medeclienten laten merken dat ik me niet zo bie voel.
Gisteren ging het dus niet zo goed met trainen. Ik had een goede dag en was ook in de veronderstelling een goede training te kunnen doen. Niets bleek minder waar, na ong. 12 min. fietsen begon ik me al wat onprettig te voelen, nog even doorgezet want wilde niets laten merken. Hun wakend oog houd je ook wel in de gaten, op de beelden zien ze dat je gestopt bent met fietsen. De dichtsbijzijnde begeleider komt polshoogte nemen, die is dus wel wat verhoogd. Vraagt hoe ik me voel: ja niet zo prettig, geen zin om verder uitleg te geven op dat moment. Even later is mijn eigen begeleider er, doet weer controles en houdt me even in de gaten. Probeert een praatje aan te gaan, maar die energie heb ik op dat moment niet. Laat me dus even met rust, maar wel met zijn haviksoog op me gericht.
Langzamerhand kom ik bij en na een goede rustpauze vervolg ik mijn weg op de krachtapparaten. Gelukkig gaat dit allemaal goed.
Wel balen dat ik dus niet alles kon doen en me even zo rot voelde, aan de ander kant ook gunstig voor hun om mij zo beter in kaart te krijgen.
Vrijdag weer een kans.
Fijne dag. |